Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

...ξένος τόπος...

Ανασαίνω τις εκπνοές σου
Σ’ αυτές περιορίζεται όλο μου το οξυγόνο

Καμιά φορά κρατάς για πλάκα την αναπνοή σου
Με φτάνεις στο θάνατο και γελάς
Γελάς
Γελάς
Δεν καταλαβαίνεις… ακόμη και όταν σπαρταράω γελάς

Σε κοιτάζω με μισόκλειστα μάτια, εξαντλημένη

Πού είσαι ; Πού είναι εκείνα τα χείλη, που δεν ήξεραν
άλλο να πουν απ’ το όνομά μου ;
Ποιος είσαι ; Ποια είναι αυτά τα χέρια που δεν ριγούν
απ’ την αφή μου ;

Σε κοιτάζω, κουλουριασμένη με τα σεντόνια
που τσαλάκωσε το σώμα σου

Το σώμα σου
έχει ξεχάσει τα φεγγάρια που γεμίσαμε μαζί

Το σώμα σου
κάποτε πατρίδα
και τώρα ξένος και μακρινός τόπος…

...κατόπιν εορτής...

Δεν με αφορούν
οι μεταθανάτιες δόξες
… αγάπη μου
Οι προτομές σε κεντρικές πλατείες
Οι τιμητικοί επικήδειοι
με τους εξαίσιους επιθετικούς προσδιορισμούς

« Ήταν υπέροχη γυναίκα »
« ανεξάντλητη ενέργεια »
« απίστευτος άνθρωπος »

Εν ζωή, εν ζωή
αγάπη μου…

τα « υπέροχα » που δικαιούμαι
τα « ανεξάντλητα » που υποσχέθηκες
τα « απίστευτα » που μου χρωστάς

...η σιωπή μου...

Η σιωπήμου νοστάλγησε
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
που φωνάζουν
τ・ όνομάσου
μα έχω ξεχάσει πώς σε λένε… « Έλα ! » ή« Φύγε ! » ;

Μόνο το θαυμαστικό θυμάμαι και στον ερχομό
και στο φευγιό σου

Το ξημέρωμα κοιμήθηκες στο μυαλό μου…

Κάποτε ήσουν ονείρωξη
Μετά έγινες όνειρο
Ύστερα κατέληξες εφιάλτης