Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Pornographique


Τρέχεις με τη μηχανή
Πίσω σου Εγω
Ο αέρας με χαστουκιζει
και άλλοτε με χαϊδεύει οπως
ο Έρωτας σου
Το στέρνο σου γλυπτό
στους κήπους της Εδεμ
και ´γω ξετσίπωτη Ευα,
χορτάτη
από του μήλου τους χυμούς
Ακουμπώ τις ρωγες μου
στην πλατη σου
Οι προσάγωγοί σου ανοιχτοί
στης μηχανής το κάθισμα
-μέλη γνήσιου ρεμπέτη-
Τους χαιδευω
Πλησιάζω το κοντέρ σου...
Σταμάτα!
Εδώ! Στην άκρη του δρόμου!
Στα μισοσκοταδα του πόθου!
γκαζωζε στο κορμί μου
Σπάσε το στροφομετρο στους
μικρούς μου λαβυρινθους
Μη με λυπασαι
Οπως δεν συμπονά τη φύση ο καιρός
Βρέξε με
Πλημμυρισε τα σκέλη μου
χωρίς έλεος
Θα σωθω, μη Φοβάσαι
Ο Έρωτας χτίζει μόνος του
τις κιβωτους του
Πηδα τους μικρούς λοφισκους μου
που σε προκαλούν
Κι η μηχανή δρόμου που έχεις
να γίνει στο σωμα μου
Εντούρο

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

...για σένα...

Ερωτεύομαι τις μικρές κινήσεις σου που με πλησιάζουν
Το τυχαίο άγγιγμα όταν μου δίνεις το ποτήρι
Το αμήχανο χαμόγελο όταν τα μάτια σου επισκέπτονται τα δικά μου

Μείνε εκεί που είσαι… να σε κοιτάξω ακόμη μία φορά,
και ακόμη μία,
και μία,
μία…
Ατέλειωτη στιγμή η ομορφιά σου

Δίπλα σου μεγαλώνουν οι ανάσες
Τα καλοκαίρια ξεχνούν να χειμωνιάσουν
στέκουν μαζί σου και δεν φεύγουν αν δεν φύγεις
Και ‘γω μαζί σου…
να μην αλλάζω εποχή

Ερωτεύομαι

Τον θυμό σου
Τα κουρασμένα ανέκδοτά σου
Τις ατυχείς επαναλήψεις σου
Την φλύαρη εκδοχή σου

Μείνε όπως είσαι…. αφού αντέχω
να ερωτεύομαι
αντέχω
αυτόν τον μικρό Γολγοθά που με οδηγεί
στην Ανάστασή σου…….

...χιόνι...

Ταξίδεψε με...
νίκησε της μοναξιάς μου την πολιορκία
Πριν πω τ’ όνομά σου να έρχεσαι
πριν να μιλήσεις να σε ακούω

Θα είναι οι εποχές δικοί μας υπήκοοι

θα μου ζητάς την άνοιξη και ο Μάης
θα προφταίνει στο κατώφλι σου
θα σου λέω χιόνι και θ’ ασπρίζουν όλα έξω
από το παράθυρό μας

Θα σου φτιάχνω καφέ και πάντα

θα τον βρίσκεις πετυχημένο
Θα λες αστεία και θα γελάω μόνο εγώ…
Θα αράζουμε στα τραπέζια του ουρανού
και θα παραγγέλνουμε σύννεφα
Θα πίνουμε και θα κερνάει ο Θεός
που κατακτήσαμε τον παράδεισό του

Μαζί βλέπουμε τα αόρατα

ανακαλύπτουμε τα ξεχασμένα που καταχώνιασαν
οι μίζεροι
πρότεροι έρωτες μας

Γι αυτό…

μόνο γι αυτό σου λέω…
σου λέω… ξάπλωσε…
κοιμήσου… στης αφής μου τα σεντόνια…
σκεπάσου… τυλίξου… στου μυαλού μου
τα σκεπάσματα….
και όταν ξυπνήσεις μέσα μου
θα σου χω έτοιμο πρωινό στων χειλιών μου
τις χαραμάδες….

...υστερόγραφο...

Κανένα αύριο και κανένα χθες
μόνο ό, τι μου δώσεις σήμερα
όχι ό, τι υποσχέθηκες για κάποτε
Τώρα που είσαι
εδώ
Τώρα που σε βλέπω
Τώρα που σε αγγίζω
Όχι ύστερα
το ‘’ύστερα’’ είναι αυτόνομο
δεν υπακούει στην πάγια λογική του νοήματος
Εσύ  το τάζεις, αλλά αυτό
αυτοεξορίζεται,
 ξεχύνεται σαν έφηβος
στα εκούσια θέλω

ΥΓ. Αγάπη μου, αν δεν με ποθείς
ποτέ μην ξαποστάσεις στο προσκέφαλό μου
ποτέ
μην χαϊδέψεις του πόθου μου τις νοσταλγίες
ποτέ
ακούς;
ΠΟΤΕ του λίγου τον οίκτο
Αν δεν με ποθείς, μην σταθείς
μάταια
στις εισόδου μου, τα κουδούνια
Είναι μικρή η ζωή για τόσο μεγάλο
χάσιμο…………

...έτσι απλά...

Έτσι απλά
καθόσουν απέναντί μου
Είχαν καιρό οι άνεμοι να σε φυσήξουν
στα μέρη μου
Μικρά χαμόγελα ξέφευγαν απ’ την θλίψη μου
έτρεχαν ανεξέλεγκτα στα  μάτια σου
και έχαναν τον δρόμο της επιστροφής

Η σιωπή σου
χείμαρρος στα κενά της ζωής μου,
ορμούσε με δύναμη
μια στο στήθος
μια στο στομάχι
μια στα δάχτυλα που αρνιόντουσαν
να σε χαιρετήσουν

Να ξαναρθείς,
να χτυπήσεις δυνατά τα χείλη μου
ν’ ανοίξουν πάλι της γεύσης μου οι πόροι

Να 'ρθείς
σαν την ελπίδα που επιστρέφει πάντα στα δύσκολα
κι έτσι απλά,
να καθίσεις
ξανά
απέναντί μου

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

...κύκλοι...

Η μοναξια τρέχει με κεκτημένη ταχύτητα
Συγκρούεται πάνω μου
Κομμάτια του μυαλού μου
σκορπίζονται στο σαλόνι μου

Ήταν σφοδρη η συγκρουση
οι αερόσακοι της αναμονής
δεν άντεξαν

Σάββατο βράδυ.
Η τηλεόραση παίζει ταινίες
αμερικάνικης ευτυχίας
Εκεί
οι έρωτες ορμουν στα θέλω
Μα Εδώ
εγκλώβισα τον εαυτο μου στα άσκοπα
καμώματα σού

Τόσες προσκλήσεις να ζήσουμε
το Φθινόπωρο
τον Χειμώνα
την Άνοιξη
και να, που φτάνει καλοκαίρι

Οι κύκλοι μικραίνουν

Η αντοχή διαμελίζεται σε μικρές υπόνοιες
αυτοκαταστροφης
που ζητούν τον επαναπροσδιορισμό τους

Πόσο αντέχουν τα δεδομένα;
Πόσο δεδομένη είμαι στης παρέα σου
τις στιχομυθίες;

Ο χρόνος κλείνει τις χαρακές
Και μένα δεν μου μεινε πολύς
Θα προλάβεις; 


...τα επινίκια...

Σε είδα στον ύπνο μου το βράδυ.
ήσουν γυμνός και έτρεχες
σε λασπωμένους δρόμους

Καμία λάμψη, ένα φοβισμένο ανθρωπάκι ήσουν

Σε κυνηγούσαν τα μάτια μου. Σε έφταναν
και σαν λεπίδες τα ματόκλαδά μου
έσχιζαν το κορμί σου

''Σταμάτα'' μου φώναζες

Εγώ ξαπλωμένη στην αμμουδιά
απολάμβανα τον ήλιο
αδιαφορούσα για τις ικεσίες σου
Μ' ενοχλούσε η φωνή σου που δυνάμωνε
''Συγνώμη'' κραύγαζες
Πότε έμαθες τι σημαίνει αυτή η λέξη;

Φιλούσες τα πόδια μου.
Έσταζε το αίμα σου στην πετσέτα μου
και με θύμωσες
Σε κλώτσησα στο μέτωπο
''Τραβήξου! Δεν βγαίνει εύκολα το αίμα''

Πήρα τα μάτια μου από πάνω σου

''Μ' αυτά τα χείλη κάποτε με νανούριζες,
μ' αυτά τα μάτια κάποτε μ' αγαπούσες''

Και τότε άρχισε να βρέχει. Μεγάλες σταγόνες
της πίκρας μου, έπεφταν στις πληγές σου

''Εσύ που ήσουν όταν αυτά τα χείλη σε χάιδευαν;
που ήσουν όταν αυτά τα μάτια σ' αγαπούσαν;''

Στάθηκες στην μέση του δρόμου
-που θέλεις να πας, σε ρώτησα
-σε σένα, μου απάντησες
-για σένα δεν έχω άλλο τόπο. Το σώμα μου σε ξέρασε πια!
-γιατί;
-γιατί η καρδιά δεν υπογράφει συμβόλαια υποταγής
γιατί τα μάτια πρέπει να τα κοιτάς στα μάτια για να σ' αγαπήσουν

Σ άφησα εκεί, γυμνό, πληγωμένο
και ξύπνησα
ήρεμη και ανανεωμένη

...εξόριστοι έρωτες...

Σε τοποθέτησα εκεί που σου πρέπει,
στην χώρα των εξόριστων ερώτων

Μη στεναχωριέσαι. Σου χω δωμάτιο με θέα.
Στην τιμή περιλαμβάνονται και κιάλια
έτσι θα σου επιτρέπω να με βλέπεις που και που.

Έχω φροντίσει να έχεις και παρέα
κάτι ρεμάλια
σαν και του λόγου σου
που προσπάθησαν να με πείσουν πως
στο ΕΓΩ τους
πρέπει να θυσιάζονται
όλες οι λοιπές προσωπικές αντωνυμίες

Ενίοτε
θα σου επιτρέπω και να μου μιλάς
δεν θέλω να καταπιέζεις την ανάγκη σου
να μου λες πόσο ομόρφυνα

Το περίμενες αυτό από μένα;
Να είμαι τόσο καλή;

Απλά έρχομαι στα λόγια σου:

Είμαι φιλεύσπλαχνη, αγάπη μου,
η ζωή είναι σκληρή

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

...μάτια μου...

Θέλω να σ αγγίξω…
ν αφήσω τα δάχτυλά μου
να δραπετεύσουν στους ώμους σου
Να χωθώ στο λακάκι δίπλα στα χείλη σου
Να παρασυρθώ στης γλώσσας σου τα φλύαρα ταξίδια…

Μάτια μου…

Πως με κοιτάζεις έτσι
και δεν λυπάσαι τα αγρίμια της ηδονής
που θεριεύουν μέσα μου;
Να σε κατασπαράξω θέλω
η λεία μου να γίνεις που θα χορτάσει
του έρωτα την λύσσα
Να σε τρώω κομμάτι, κομμάτι
και να μη θέλω να τελειώσει το
φαγοπότι του κορμιού σου

Μάτια μου…

Ούτε οι λέξεις δεν μπορούν να τιθασεύσουν
ούτε τα λόγια δεν αντέχουν τόσο πόθο
Αποχωρούν χωρίς να ηχήσουν
Ο χρόνος μονάχα δεν φεύγει όταν σε κοιτώ
αιχμάλωτος, βασανισμένος από τα ίδια μου τα χέρια
μέχρι να ομολογήσει την μόνιμη παρουσία σου

Μάτια μου…

Μην αποστρέφεις το βλέμμα σου απ εμού
Μη! Μη!
Δώσε μου την όραση σου και πάρε, πάρε
τις ανάσες, πάρε τους στεναγμούς μου
Δώσε μου όλα τα κοιτάγματα σου
και πάρε, πάρε το αύριο μου,
πάρε τις μέρες μου

...για λίγο...

Ήρθες στην σκέψη μου σήμερα
μια στιγμή στην αιωνιότητα της μέρας

Τι έχεις; Ρώτησα
Τι;
Μια συλλαβή
Μια μόνη συλλαβή
που περιμένει υπάκουα την παρέα
του λόγου σου

Ο ουρανός κατέβηκε στο μπαλκόνι μου
Μου ζήτησε λίγο νερό. Ήθελε να βρέξει, είπε,
και δεν είχε
Όλο το βράδυ έκλαιγε στα μάτια σου...

Στάθηκες στα χείλη μου σήμερα
και άκουσαν οι φίλοι
τ όνομά σου
Είδαν στις τσέπες σου
τριάκοντα αργύρια
μα δεν σε διαπραγματεύτηκα
Υπεύθυνη της προδοσίας σου εγώ
εσύ απλά εκτελεστής του πεπρωμένου

...δεν μ΄άκουσες...

Πέρασε η μυρωδιά σου απ το πρωινό μου ξύπνημα
«Ειιιιι» σου φώναξα
μ όλη την δύναμη της όσφρησης,
μα δεν γύρισες
Δεν μ’ άκουσες;
Εσύ μ’ άκουγες ακόμη κι όταν
σου ψιθύριζα
μ’ άκουγες
πριν σου μιλήσω…
Μήπως φταίει ο άνεμος που παρασύρει τους ήχους;
Ήσουν βιαστικός…
δεν θα σε πρόλαβε η φωνή μου;

Ή σταματούν ν’ ακούν οι άνθρωποι όσους δεν αγαπούν πια;

...ελεύθεροι ερωτευμένοι...

Χάραξε αγάπη μου,
αποφασίσαμε να ξημερώσει και η νύχτα μας υπάκουσε

Δεν χαλάει χατίρι η φύση στους ερωτευμένους,
σ αυτούς που αληθινά μοιράζονται

Μεγάλωσε για μας την άνοιξη για να προλάβουμε
όλα τα ανθίσματα..
Είπε στα λουλούδια να ευωδιάσουν τον έρωτα
στους λοβούς μας, να τον μυρίζουμε
όταν ψιθυρίζουμε ο ένας στον άλλο τον πόθο
Μοίρασε την θάλασσα στα δυο μας χέρια
για να βουτάμε τα καλοκαίρια, εσύ στις χούφτες μου
και γω στις δικές σου

Κι ύστερα
μας άφησε ελεύθερους να δει
αν θα αντέξουμε τον χειμώνα
τότε που τα λουλούδια κοιμούνται στο χώμα
κι οι μυρωδιές και τα νερά παγώνουν…..

...η φωτογραφία σου...

Έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά
που σ’ ονειρεύτηκα
Σ’ αρνείται ακόμη και το υποσυνείδητό μου
Σήμερα όμως
μου φάνηκε πως άκουσα τη φωνή σου
Σα να φώναξες τ΄ όνομά μου
Γύρισα
μα μόνο άγνωστες υπεροψίες βάδιζαν πίσω μου

Ίσως να φταίει μια φωτογραφία σου
που ανακάλυψα μέσα μου
Ήσουν όμορφος και ήρεμος
Εγώ έλλειπα από δίπλα σου
Θα σε φωτογράφιζα… Μου χαμογελούσες
Με αγκάλιαζαν τα μάτια σου τόσο σφιχτά
που δεν ήθελα να δω τίποτα άλλο!

Δεν ξέρω πως ξεχάστηκε αυτή η φωτογραφία
στην θύμησή μου…
Τις είχα σκίσει όλες
Σε έκανα πολλά μικρά κομμάτια και σε πετούσα με μανία
στους κάδους της λήθης
Σε διαμέλισα

Μα αυτή η φωτογραφία σου μου ξέφυγε
Μάλλον θα παράπεσε στις σχισμές της καρδιάς μου

… τα τσιγάρα σου…

Σε παρατηρώ όπως ανάβεις το τσιγάρο
Φιλούν τα χείλη σου το φίλτρο
Ρουφούν αχόρταγα τη νικοτίνη…

Ζηλεύω
Ζηλεύω τα τσιγάρα σου
Δεν τα καπνίζεις, ερωτοτροπείς
αδιάκοπα μαζί τους
κι ύστερα με μία κίνηση
τα θανατώνεις στο τασάκι
Κάπνισέ με, θέλω να σου φωνάξω !

Με κοιτάς κρυφά
παίζεις
με τον αναπτήρα

Σωπαίνεις και ελευθερώνεται όλη η ομορφιά σου
Απλώνεις το χέρι σου
και γεφυρώνεις το σώμα σου με το δικό μου
στρατιές πόθου διασχίζουν τη γέφυρά μας
και τότε
τα χείλη μου παίρνουν τη θέση
των τσιγάρων σου…

… περιττή γνώση…

Σε σκέφτομαι,
διανύει η σκέψη μου χιλιόμετρα στα χείλη σου
ακούραστα περπατάει στα βλέφαρά σου
μα χάνει το δρόμο όταν κοιτάς αλλού…
Κοίτα με
Εμένα κοίταξε
μη με προσπερνάς
οδήγησέ με στα αφώτιστα στενά σου

Απόψε σου έβγαλα αντικλείδια από το σώμα μου
τα άφησα πάνω στα μάτια μου
πάρ’ τα πριν φύγεις

Είμαι εδώ
το ξέρεις
Περιττή γνώση για έναν αμαθή

Σ’ ακούω
ψιθυρίζεις την ανασφάλεια
στο αυτί μου

Κρατάς το χέρι μου
για να μην πέσεις
Θέλω να το κρατάς για να μ’ έχεις δίπλα σου
αλλιώς
άφησέ με
αλλιώς

πέσε

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

… μνήμη…

Κι όταν μου ζητήθηκε κάτι να στερηθώ
στερήθηκα τη μνήμη

Προς τι οι τόσες θύμησες ;
Οι περασμένες αγκαλιές ;
Τα όμορφα κοιτάγματα ;
Οι κάποτε ερωτικές συνευρέσεις ;

Οι μνήμες…
βαρίδια του παρελθόντος
Πόσες μνήμες χωράει το παρόν ;
Πόσο παρελθόν αντέχει το μέλλον ;

Και τα μάτια σου… μέρος του χθες
αφού σήμερα άλλαξαν βλέμμα
Προς τι οι θύμησες λοιπόν ;
Προς τι η βασανιστική αναζήτηση του χθες ;

Με έκανες « χθες »…
Γιατί τόση επιμονή να σε κάνω « σήμερα » ;

Και όταν μου ζητήθηκε κάτι να απαρνηθώ
απαρνήθηκα τη θύμησή σου γιατί
δεν θέλω να είσαι κάποτε,
θέλω να είσαι τώρα
Όχι να σε θυμάμαι, να σε ζω αγάπη μου
Όχι να με ήθελες, να με θέλεις μάτια μου
Όχι μνήμη, ζωή να γίνεις
να ζούμε,
όχι να θυμόμαστε ότι ζήσαμε…