Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

...η χαρά, ένας κανόνας που έγινε εξαίρεση...


Μεσάνυχτα στην άδεια, άγρια πια πόλη.

Περιμένω στα φανάρια να περάσω, πεζή, απέναντι. Κόκκινο με όνομα.. Ο Σταμάτης.

Τον κοιτάζω.

Πάντα του έριχνα μια ματιά. Μα αυτή την φορά τον προσέχω. Βλέπω τα μάτια του, την μύτη του, το στόμα του, το πρόσωπό του...

Με κοιτάζει.

"Τι σκέφτεσαι;" , με ρωτάει. Στέκομαι όρθια. Τέσσερα μέτρα μας χωρίζουν από το διάζωμα που είναι στημένος, στο παγερό του καβούκι.
Τι σκέφτομαι άραγε, μόνη, στην άκρη της λεωφόρου; Τα αυτοκίνητα σταματούν στο φανάρι, ύστερα ξεκινούν. Άλλα προσπερνούν με φόρα, άλλα φρενάρουν απότομα. Σαν τους ανθρώπους που συναντάς στην ζωή σου. Το βλέμμα μου έχει καρφωθεί στο μικρό κόκκινο ανθρωπάκι. Το κρύο, μου παγώνει τη μύτη και τα χέρια, αλλά όχι το μυαλό. Πόσοι άνθρωποι δεν ξέρουν να "σταματούν" σκέφτομαι, πόσοι στο όνομα της ανασφάλειας κ του, "συγνώμη, δεν κατάλαβα" έγιναν λήσταρχοι της χαράς σου;  Και πόσοι άλλοι σταματούν, δεν κάνουν βήμα, αφήνοντας στην μέση ή στην αρχή τα όνειρά;

Άνθρωποι.. Χαμογελάω. Μου βγαίνει μια απρόκλητη ειρωνεία. Παραποιώ μια παροιμία.. ‘’Τι είναι ο άνθρωπος τι είναι η ζωή του’’!
Γι αυτή τη σύντομη ζωή, πόση άχαρη διεκδίκηση; Πόση προδοσία; Απονενοημένες συμπεριφορές. Εγωισμοί κ οπισθοχωρήσεις. Υπεροψίες, θυσία στο υπερεγώ.

Σε δύο είδη χωριζόμαστε οι άνθρωποι. Σε αυτούς που κάνουν τα πάντα να προβληθούν και σ’ αυτούς που κάνουν τα πάντα να μείνουν στο σκοτάδι. Και οι δύο δυστυχείς. Οι μεν θα φτάσουν να κλέψουν ακόμη και το χαμόγελο σου, οι δε θα χαρίσουν και το δικό τους. Ούτε οι πρώτοι είναι εγκληματίες, ούτε οι δεύτεροι ήρωες. Και οι δύο κοινό στόχο έχουν την αυτοϊκανοποίηση. Και οι δύο χάσανε το μέτρο. Άδειοι και μόνοι πορεύονται. Γι αυτό το λίγο της χαράς. Η χαρά… ένας κανόνας που έγινε εξαίρεση

Στους περισσότερους τα φανάρια της συμπεριφοράς τους, της αξιοπρέπειας, της ειλικρίνειας κ του αυτοσεβασμού έχουν πάψει να λειτουργούν εδώ και καιρό. Κι αλήθεια; Μαθαίνεται ο σεβασμός και αυτοσεβασμός; Τελικά, τι γεννιέσαι και τι γίνεσαι;
 
Η έλλειψη εμπιστοσύνης αναβοσβήνει σαν τεράστια έγχρωμη επιγραφή στο κέντρο κάποιας μεγαλούπολης. Ο πιο δυνατός ήχος στα σπίτια, ο ήχος της τηλεόρασης. Όλοι οι άλλοι γίνονται ενοχλητική οχλαγωγία. Στην τηλεόραση γελάνε, διασκεδάζουν, χορεύουν, ταξιδεύουν, ερωτεύονται, χωρίζουν, τιμωρούνται, ζουν  για μας....
‘’καθένας μονάχος πορεύεται…’’ γράφει ο Ρίτσος. Να που φτάσαμε στην εποχή που μονάχος  καθένας συμπορεύεται κιόλας…

Έχουμε γίνει φοβικοί, άτολμοι. Μένουμε σαν το φανάρι που περιμένει την σειρά του, ν ανάψουμε στην ώρα μας, μην χαλάσουμε την τάξη. Μα η ζωή δεν είναι δρόμος. Αλάνα είναι. Θα τρέξεις, θα σκοντάψεις, θα πονέσεις. Κι ύστερα, θα ξανασηκωθείς για να περπατήσεις μέχρι να πάρεις φόρα πάλι.

Ο Σταμάτης μου χαμογελάει. Τα αυτοκίνητα τρέχουν. Δεν περιμένω το πράσινο ανθρωπάκι. Πάντα αυτό περίμενα για να περάσω απέναντι και πάντα έμενα στο ίδιο σημείο. Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο βάθος του δρόμου και διασχίζω με φόρα την λεωφόρο του μυαλού μου…  Σήμερα τα κατάφερα. Μα αυτοί οι δρόμοι έχουν πολλά φανάρια μέχρι να φτάσεις στην αλάνα….

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

...βοκαμβίλια...


'Εχω καιρό να σου γράψω
Είναι και αυτές οι αναθυμιάσεις της ζωής που σε ζαλίζουν
Πως περνάς;
Εγώ αγόρασα καινούρια όνειρα. Με δόσεις τα πήρα,
Δεν είναι εποχές για μεγάλα ανοίγματα

Ο καιρός είναι άστατος, μια σωπαίνει ,
μια φλυαρεί πάνω στις σκέψεις. Δεν ξέρεις τι να φορέσεις

Άνθισε και η βοκαμβίλια που σου χάρισα
και ξέχασες να πάρεις μαζί σου. Δεν με ρώτησες ποτέ γι αυτήν
Στην φροντίζω όμως.
Θα την κρατούσα αλλά τα δώρα δεν χαρίζονται

Εσύ; Έχεις ακόμα το βλέμμα του αρπακτικού ή
προσαρμόστηκες στην ματαιότητα;
Να μην ξεχάσω να σου πω:
Σε έψαχνε τις προάλλες μία μνήμη μου!
Έχεις χαιρετίσματα!
Μου είπε πως είχατε περάσει καλά μαζί
κρίμα που χαθήκατε

Πρέπει να σ’ αφήσω τώρα. Οικείο ρήμα στα λόγια μας.
Πάω να ξεπακετάρω τα όνειρα!
Ξέρεις, τα όνειρα είναι ζωντανοί οργανισμοί
αν δεν παίρνουν αέρα, πεθαίνουν

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

...ξένος τόπος...

Ανασαίνω τις εκπνοές σου
Σ’ αυτές περιορίζεται όλο μου το οξυγόνο

Καμιά φορά κρατάς για πλάκα την αναπνοή σου
Με φτάνεις στο θάνατο και γελάς
Γελάς
Γελάς
Δεν καταλαβαίνεις… ακόμη και όταν σπαρταράω γελάς

Σε κοιτάζω με μισόκλειστα μάτια, εξαντλημένη

Πού είσαι ; Πού είναι εκείνα τα χείλη, που δεν ήξεραν
άλλο να πουν απ’ το όνομά μου ;
Ποιος είσαι ; Ποια είναι αυτά τα χέρια που δεν ριγούν
απ’ την αφή μου ;

Σε κοιτάζω, κουλουριασμένη με τα σεντόνια
που τσαλάκωσε το σώμα σου

Το σώμα σου
έχει ξεχάσει τα φεγγάρια που γεμίσαμε μαζί

Το σώμα σου
κάποτε πατρίδα
και τώρα ξένος και μακρινός τόπος…

...κατόπιν εορτής...

Δεν με αφορούν
οι μεταθανάτιες δόξες
… αγάπη μου
Οι προτομές σε κεντρικές πλατείες
Οι τιμητικοί επικήδειοι
με τους εξαίσιους επιθετικούς προσδιορισμούς

« Ήταν υπέροχη γυναίκα »
« ανεξάντλητη ενέργεια »
« απίστευτος άνθρωπος »

Εν ζωή, εν ζωή
αγάπη μου…

τα « υπέροχα » που δικαιούμαι
τα « ανεξάντλητα » που υποσχέθηκες
τα « απίστευτα » που μου χρωστάς

...η σιωπή μου...

Η σιωπήμου νοστάλγησε
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
που φωνάζουν
τ・ όνομάσου
μα έχω ξεχάσει πώς σε λένε… « Έλα ! » ή« Φύγε ! » ;

Μόνο το θαυμαστικό θυμάμαι και στον ερχομό
και στο φευγιό σου

Το ξημέρωμα κοιμήθηκες στο μυαλό μου…

Κάποτε ήσουν ονείρωξη
Μετά έγινες όνειρο
Ύστερα κατέληξες εφιάλτης

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Pornographique


Τρέχεις με τη μηχανή
Πίσω σου Εγω
Ο αέρας με χαστουκιζει
και άλλοτε με χαϊδεύει οπως
ο Έρωτας σου
Το στέρνο σου γλυπτό
στους κήπους της Εδεμ
και ´γω ξετσίπωτη Ευα,
χορτάτη
από του μήλου τους χυμούς
Ακουμπώ τις ρωγες μου
στην πλατη σου
Οι προσάγωγοί σου ανοιχτοί
στης μηχανής το κάθισμα
-μέλη γνήσιου ρεμπέτη-
Τους χαιδευω
Πλησιάζω το κοντέρ σου...
Σταμάτα!
Εδώ! Στην άκρη του δρόμου!
Στα μισοσκοταδα του πόθου!
γκαζωζε στο κορμί μου
Σπάσε το στροφομετρο στους
μικρούς μου λαβυρινθους
Μη με λυπασαι
Οπως δεν συμπονά τη φύση ο καιρός
Βρέξε με
Πλημμυρισε τα σκέλη μου
χωρίς έλεος
Θα σωθω, μη Φοβάσαι
Ο Έρωτας χτίζει μόνος του
τις κιβωτους του
Πηδα τους μικρούς λοφισκους μου
που σε προκαλούν
Κι η μηχανή δρόμου που έχεις
να γίνει στο σωμα μου
Εντούρο

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

...για σένα...

Ερωτεύομαι τις μικρές κινήσεις σου που με πλησιάζουν
Το τυχαίο άγγιγμα όταν μου δίνεις το ποτήρι
Το αμήχανο χαμόγελο όταν τα μάτια σου επισκέπτονται τα δικά μου

Μείνε εκεί που είσαι… να σε κοιτάξω ακόμη μία φορά,
και ακόμη μία,
και μία,
μία…
Ατέλειωτη στιγμή η ομορφιά σου

Δίπλα σου μεγαλώνουν οι ανάσες
Τα καλοκαίρια ξεχνούν να χειμωνιάσουν
στέκουν μαζί σου και δεν φεύγουν αν δεν φύγεις
Και ‘γω μαζί σου…
να μην αλλάζω εποχή

Ερωτεύομαι

Τον θυμό σου
Τα κουρασμένα ανέκδοτά σου
Τις ατυχείς επαναλήψεις σου
Την φλύαρη εκδοχή σου

Μείνε όπως είσαι…. αφού αντέχω
να ερωτεύομαι
αντέχω
αυτόν τον μικρό Γολγοθά που με οδηγεί
στην Ανάστασή σου…….